Όταν αγόρασα την πρώτη μου βάρκα, πέρασα αρκετά Σαββατοκύριακα πρωινά καθισμένος δίπλα στη γλίστρα της Γλυφάδας.
Δεν ήμουν εκεί για να καθελκύσω κάτι. Δεν περίμενα κανέναν. Απλά παρακολουθούσα άλλους να βάζουν τις βάρκες τους στο νερό.
Τότε, νόμιζα ότι αυτός ήταν ένας ιδιαίτερα geeky τρόπος να προετοιμαστώ για την ιδιοκτησία βάρκας.
Μετά ανακάλυψα ότι κάποιοι είχαν πάρει ακριβώς την ίδια ιδέα πολύ, πολύ πιο μακριά.
Οι CboysTV την πήγαν πολύ πιο μακριά
Οι τύποι από τους CboysTV γέμισαν ένα λεωφορείο με περίπου 100 άτομα, τους οδήγησαν σε μια τοπική γλίστρα και μετέτρεψαν ένα συνηθισμένο πρωινό καθελκύσεων σε κάτι που θύμιζε αθλητικό γεγονός.
Υπήρχε πλήθος. Υπήρχαν επευφημίες. Υπήρχαν χειροκροτήματα. Υπήρχαν γιορτές όταν κάποιος ολοκλήρωνε μια επιτυχημένη καθέλκυση.
Φυσικά, δεν φαινόταν όλοι ενθουσιασμένοι να ανακαλύπτουν ότι η προσπάθειά τους να κάνουν όπισθεν με τρέιλερ είχε γίνει ξαφνικά δημόσια ψυχαγωγία.
Μπορείτε να δείτε το πρωτότυπο reel εδώ: We Went Boat Ramp Watching With 100 People! — CboysTV
Το παρακολούθησα και γέλασα, γιατί, με πολύ πιο ήσυχο και σαφώς λιγότερο οργανωμένο τρόπο, είχα κάνει το ίδιο.
Δεν είχα λεωφορείο. Δεν έφερα 100 άτομα. Δεν επευφήμησα, δεν κοροϊδεύω ούτε κράτησα βαθμολογίες.
Απλά καθόμουν εκεί με τον καφέ μου, παρατηρώντας τα πάντα και μερικές φορές αγχωνόμουν για άγνωστους.
Αλλά κατάλαβα αμέσως την έλξη.
Γιατί η παρακολούθηση γλιστρών είναι τόσο διασκεδαστική;
Μια γλίστρα φέρνει μαζί αρκετά πράγματα που είναι από μόνα τους απόλυτα διαχειρίσιμα:
Βάλτε τα όλα μαζί, προσθέστε μια ουρά αναμενόντων ιδιοκτητών βαρκών, και ξαφνικά το πιο απλό καθήκον γίνεται θέατρο.
Υπάρχει αγωνία καθώς το όχημα αρχίζει να κάνει όπισθεν.
Υπάρχει ομαδικότητα—ή μερικές φορές μια συναρπαστική απουσία ομαδικότητας.
Υπάρχουν χειρονομίες που φαίνεται να κατανοούνται μόνο από τον άνθρωπο που τις κάνει.
Συχνά υπάρχει ένας επιβάτης που στέκεται ακριβώς στο λάθος μέρος.
Και μετά υπάρχει εκείνη η υπέροχη στιγμή όταν η βάρκα επιτέλους επιπλέει, το όχημα είναι ασφαλές εκτός νερού, και όλοι οι εμπλεκόμενοι φαίνονται ελαφρώς έκπληκτοι που δούλεψε.
Ειλικρινά, μερικές φορές τα χειροκροτήματα φαίνονται κατάλληλα.
- Ένα αυτοκίνητο
- Ένα τρέιλερ
- Μια βάρκα
- Μια κλίση
- Λίγο νερό
- Αρκετοί άνθρωποι με διαφορετικές ιδέες για το τι πρέπει να γίνει στη συνέχεια
Τι είδα στη Γλυφάδα
Κατά τα πρωινά μου στη γλίστρα της Γλυφάδας, είδα σχεδόν τα πάντα.
Είδα βάρκες να μπαίνουν στο νερό με μια καθόλου ελεγχόμενη κατάβαση, ενώ ο οδηγός συνέχιζε να κάνει όπισθεν προς τη θάλασσα.
Είδα ανθρώπους να χρειάζονται μια ώρα για να ολοκληρώσουν τη διαδικασία.
Είδα ζευγάρια να έχουν συζητήσεις που είχαν ξεκινήσει σαφώς αρκετά χιλιόμετρα πριν φτάσουν στη γλίστρα.
Και είδα έμπειρους ιδιοκτήτες βαρκών να φτάνουν, να ετοιμάζουν τα πάντα μακριά από τη γλίστρα, να καθελκύουν ήρεμα, να παρκάρουν το τρέιλερ και να εξαφανίζονται στον Σαρωνικό σαν ολόκληρη η διαδικασία να μην απαιτούσε καμία προσπάθεια.
Ευτυχώς, αυτή η τελευταία ομάδα ήταν η πλειοψηφία.
Οι περισσότεροι ήταν ικανοί, αποτελεσματικοί και ευγενικοί. Βοηθούσαν ο ένας τον άλλον όταν χρειαζόταν και απέφευγαν να δημιουργούν επιπλέον άγχος για όλους όσους περίμεναν.
Μου άρεσε να το βλέπω αυτό, γιατί στο τέλος της ημέρας, βάζουμε τη βάρκα στο νερό για να διασκεδάσουμε—όχι για να πάρουμε καρδιοπάθεια πριν φύγουμε από το λιμάνι.
Παρακολουθούσα επειδή ήμουν αγχωμένος
Για μένα, το να κάθομαι δίπλα στη γλίστρα δεν ήταν πραγματικά ψυχαγωγία. Τουλάχιστον, αυτό δεν ήταν η αρχική πρόθεση.
Είχα ερωτήσεις.
Είχα πάρει το δίπλωμα ιστιοπλοΐας στη Δανία, αλλά αυτό δεν με είχε προετοιμάσει για την πρακτική πραγματικότητα του να μετακινώ τη δική μου βάρκα από έναν χώρο στάθμευσης σε μια μερικές φορές αυτοσχέδια ελληνική γλίστρα.
Πού θα άφηνα το αυτοκίνητο και το τρέιλερ; Τι θα γινόταν με τη βάρκα όσο παρκάρω; Πού θα έπρεπε να περιμένουν οι καλεσμένοι μου; Πώς θα οργάνωνα τα πάντα χωρίς να μετατρέψω την αρχή της ημέρας σε αγχωτικό χάος;
Η παρακολούθηση άλλων με βοήθησε να φανταστώ ολόκληρη τη διαδικασία. Μπορούσα να δω ποιες προσεγγίσεις φαίνονταν ήρεμες και οργανωμένες, ποιες δημιουργούσαν προβλήματα και ποιες ιδέες μπορούσαν να δουλέψουν με τη δική μου βάρκα και τρέιλερ.
Φυσικά, δεν υπέθεσα ότι όλα όσα είδα ήταν σωστά απλά επειδή κάποιος τα έκανε με αυτοπεποίθηση.
Αυτοπεποίθηση και ικανότητα δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα.
Αλλά η παρατήρηση της γλίστρας με βοήθησε να καταλάβω τι χρειαζόμουν να μάθω—και τι χρειαζόμουν να σχεδιάσω πριν φτάσω με βάρκα δεμένη στο αυτοκίνητό μου.
Το βίντεο των CboysTV παίρνει την παρακολούθηση γλιστρών σε έναν γελοίο βαθμό, κι αυτό ακριβώς είναι που το κάνει αστείο.
Ωστόσο, κάτω από το αστείο υπάρχει κάτι οικείο σε όποιον έχει περάσει χρόνο γύρω από βάρκες: παρακολουθούμε ο ένας τον άλλον.
Οι νέοι ιδιοκτήτες βαρκών παρακολουθούν επειδή μαθαίνουν. Οι έμπειροι παρακολουθούν επειδή αναγνωρίζουν όταν κάτι ασυνήθιστο πρόκειται να συμβεί. Οι άνθρωποι που περιμένουν στην ουρά παρακολουθούν επειδή ο μπροστινός ελέγχει πόσο σύντομα μπορεί να ξεκινήσει η δική τους ημέρα.
Και μερικές φορές παρακολουθούμε απλά επειδή είναι αδύνατο να μην κοιτάξουμε.
Δεν προτείνω να αρχίσουμε να φέρνουμε λεωφορεία γεμάτα θεατές στις ελληνικές γλίστρες. Πολλές από τις γλίστρες μας έχουν ήδη αρκετό πρόβλημα να χωρέσουν τα οχήματα και τα τρέιλερ που υπάρχουν.
Αλλά ίσως λίγη φιλική ενθάρρυνση δεν θα έβλαπτε.
Μετά από όλα, μια καθαρή καθέλκυση είναι παράξενα ικανοποιητική στην παρακολούθηση.
Και αν κάποιος καταφέρει να κάνει τέλεια όπισθεν, να καθελκύσει χωρίς να μπλοκάρει κανέναν, να παρκάρει το τρέιλερ, να μαζέψει το πλήρωμα και να φύγει χωρίς να φωνάζει σε κανέναν;
Αυτό ίσως αξίζει πραγματικά ένα χειροκρότημα.